- Στο αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων
- Φαλαινοκαρχαρίες στις Φιλιππίνες
- REAL DE CATORCE, MEXICO
  Στα μέρη των Huicholes

REAL DE CATORCE, MEXICO. Στα μέρη των Huicholes

San Miguel de Allende, 280 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της D.F., της Πόλης του Μεξικό. Dolores Hidelgo, San Felipe, Villa de Reyes. Είμαι ο μόνος μη μεξικανός στο λεωφορείο και για μερικές διαδρομές και ο μόνος επιβάτης. Συνεχίζουμε για το San Luis Potosi.
Ατέλειωτες στενές ευθείες, μέχρι εκεί που φτάνει το μάτι, όπου ο δρόμος ίσως να κάνει ένα ύψωμα, που όταν το περνάμε συνεχίζεται η ίδια ευθεία στην απεραντοσύνη του οροπεδίου. Κάπου-κάπου μια στροφή ή μια στάση σπάει την μονοτονία του ταξιδιού. Κάποιοι μπαίνουν, κάποιοι βγαίνουν. Κυρίες, μαθητές και ραντσέρος που μετακινούνται από το ένα χωριό στο άλλο. Χωριά μικρά, οικισμοί με λίγα σπίτια, μαγαζιά με φρούτα και φαγητό πάνω στον δρόμο. Στους στενούς αυτούς δρόμους ίσα-ίσα που χωράνε δύο αυτοκίνητα και το λεωφορείο αναγκάζεται να σταματήσει μερικές φορές, όταν κάποιος από το αντίθετο ρεύμα κάνει προσπέραση.
Μια αλλαγή λεωφορείου στο San Luis Potosi και συνεχίζουμε για Matehuala. Δεξιά και αριστερά του αυτοκινητόδρομου, πέρα μέχρι τα βουνά, απλώνεται το αλτιπλάνο. Απέραντες εκτάσεις με θάμνους και κάκτους. Χιλιάδες κάκτοι, που οι περισσότεροι ξεπερνούν τα τρία μέτρα. Φαίνεται ότι φτάνουν χιλιόμετρα μακριά, μέχρι πέρα στα βουνά. Είμαστε στην οροσειρά της Sierra Madre Oriental. Το έρημο τοπίο αντικατοπτρίζει την κατάσταση στην πολιτεία του San Luis Potosi, της πιο φτωχής πολιτείας του Μεξικό.  

Real de Catorce
Στο σταθμό λεωφορείων της Matehuala γνωρίζω τον γάλλο Olivié. Έχουμε κοινό προορισμό και έτσι συνεχίζουμε μαζί το ταξίδι. Μία ώρα μετά την Matehuala, αφήνουμε την carretera, την εθνική οδό, και  ακολουθούμε έναν ανηφορικό πετροστρωμένο δρόμο είκοσι-τεσσάρων χιλιομέτρων. Στο τέλος της διαδρομής αλλάζουμε λεωφορείο και μπαίνουμε σε ένα μικρότερο, ικανό να περάσει από το μακρόστενο τούνελ Ogarrio των 2,5 χιλιομέτρων . Στην πίσω μεριά του βουνού βρίσκεται το ξαναγεννημένο χωριό του Real de Catorce, χτισμένο σε υψόμετρο 2750 μέτρων. Στα τέλη του 19ου αιώνα, τα ορυχεία εδώ έβγαζαν 3 εκατομμύρια δολάρια σε ασήμι τον χρόνο. Τότε είχε 40.000 κατοίκους. Στις αρχές του 20ου εγκαταλείφθηκαν, με αποτέλεσμα η Real de Catorce να γίνει ένα χωριό φάντασμα. Σήμερα το χωριό των 1.000 κατοίκων, γεμίζει κάθε Σαββατοκύριακο με επισκέπτες που αναζητούν καθαρό αέρα, ήσυχες βόλτες στους γύρω λόφους ή δύσκολες πολύωρες πορείες στην έρημο που απλώνεται απέραντη και ζεστή στους πρόποδες των βουνών.       
Στην είσοδο του Real de Catorce, κάτω από μπλε προστατευτικούς μουσαμάδες, βρίσκονται μαγαζιά με αρτεσανίας, δηλαδή διάφορα καλλιτεχνήματα, τα περισσότερα με θέμα τον άγιο Φραγκίσκο της Ασσίζης, τον θαυματουργό άγιο προστάτη της περιοχής. Εικόνες που αλλάζουν παράσταση, αν τις κοιτάξεις από άλλη γωνία, αναμνηστικά μπρελόκ, παιχνίδια για παιδιά και ρούχα. Ανάμεσα τους είναι χωμένα μικρά εστιατόρια με ζεστές σούπες κοτόπουλου ή μοσχαριού, chili relleno και bistek.
Μετά την αγορά, τα πλακόστρωτα δρομάκια ανηφορίζουν και κατηφορίζουν δεξιά κι αριστερά, φέρνοντας στο μυαλό ταινίες του Ζορρό. Η εκκλησία του San Fransisco de Assis , είναι γεμάτη με τις εκατοντάδες ζωγραφιές των θαυμάτων του αγίου. Απέναντι βρίσκεται η κακοδιατηρημένη Casa de Moneda, όπου στα τέλη του 19ου αιώνα φτιάχνανε νομίσματα. Μερικά μέτρα παρακάτω, η Plaza de Hidalgo, η κεντρική πλατεία του Real de Catorce, είναι ένα μέρος συνάντησης, γνωριμιών και πολιτιστικών εκδηλώσεων. Τα σπίτια, τα μαγαζιά και τα ξενοδοχεία είναι κτισμένα από πέτρα , δίνοντας μια χαρακτηριστική γραφική ομοιομορφία στον τόπο. Τα Σαββατοκύριακα οι δρόμοι γεμίζουν με καλλιτέχνες, μικροπωλητές και επισκέπτες. Την υπόλοιπη εβδομάδα το χωριό ησυχάζει.
Περπατώντας στα πλακόστρωτα δρομάκια συναντάμε έναν 23χρονο μεξικάνο, τον Fernando. Ταξιδεύει κι αυτός μόνος και μόλις έφτασε στη Real de Catorce. Πολύ γρήγορα η παρέα γίνεται τριών ατόμων. Sotiris, Olivié, Fernando. Είναι απόγευμα. Καιρός να ψάξουμε δωμάτιο για να κοιμηθούμε το βράδυ.
Η επιλογή καταλύματος ποικίλει ανάλογα με την οικονομική κατάσταση του επισκέπτη. Οι τιμές κυμαίνονται από 25 πέσος, σχεδόν 2 €, για ένα άδειο πετρόκτιστο δωμάτιο χωρίς κρεβάτι, μέχρι 400 πέσος, περίπου 30 €, σε ένα καλό παραδοσιακό ξενοδοχείο.
Οι γύρω λόφοι, προσφέρονται για περπάτημα και ιππασία. Άλογο μπορεί εύκολα να βρει κανείς αφού είναι το πιο συνηθισμένο μέσο μετακίνησης στην περιοχή. O λόφος el Quemado είναι ιερός τόπος για τη φυλή Huichol . Κάθε χρόνο οι Huicholes κάνουν μια πορεία-προσκύνημα εκατοντάδων χιλιομέτρων στο άγονο οροπέδιο στα βόρια της επαρχίας του San Luis Potosi. Μέσα στη έρημο, σε ιερές τελετές, τρώνε έναν μικρό παραισθησιογόνο κάκτο, το peyote.
Μισή ώρα με τα πόδια, ψηλά πάνω από τη Real de Catorce, βρίσκεται ο λόφος με το χωριό φάντασμα . Τα ερείπια της παλιάς πόλης φανερώνουν την αίγλη του παρελθόντος.

Η έρημος
Ο ένας από τους δύο λόγους που ταξίδεψα στο Μεξικό για δεύτερη φορά, ήταν να επισκεφτώ την Real de Catorce.  Όχι τόσο πολύ για το χωριό, όσο για την έρημο που απλώνεται χαμηλά στους πρόποδες του βουνού . Την απεραντοσύνη του τεράστιου άνυδρου οροπεδίου την αντιλαμβάνεσαι τόσο βλέποντάς το από ψηλά, από τους λόφους της Real de Catorce, όσο και περπατώντας ένα μικρό κομμάτι του κάτω από τον καυτό ήλιο.
Πρωί-πρωί, παρέα με τον Olivie και τον Fernando, πήρα το δρόμο για την έρημο.
Στο δύσβατο μονοπάτι, που ξεκινάει από την Real de Catorce και κατεβαίνει μέχρι την έρημο, μπορούν να κινηθούν μόνο πεζοί, άλογα και τα δύο-τρία τζιπ κατοίκων της Real που εξυπηρετούν τους περιηγητές.
Προτιμήσαμε να περπατήσουμε. Η τρίωρη κουραστική πορεία ανταμείφθηκε με την παρουσία των εντυπωσιακών κάκτων στην άγρια φύση των λόφων, των μικρών χωριών Catorce και Tortuga με τους λιγοστούς κατοίκους, που κυρίως τις Κυριακές είναι όλοι μεθυσμένοι, των αετών με το επιβλητικό τους πέταγμα και του caldo de pollo, της ζεστής σούπας με κοτόπουλο και λαχανικά στο μικρό εστιατόριο της Estacion de Catorce, το τελευταίο χωριό πριν την έρημο.
Tι να θέλει, όμως, κάποιος στην έρημο;
Μερικοί θέλουν να νοιώσουν την ησυχία της ερήμου την ημέρα και να ακούσουν, μαζεμένοι γύρω από μια φωτιά, τα ουρλιαχτά των κογιότ τη νύχτα. Κάποιοι θέλουν να βρούνε και να φάνε τον ιερό κάκτο πεγιότε και να ταξιδέψουν με τη βοήθεια της μεσκαλίνης, της παραισθησιογόνας ουσίας που περιέχει. Για όποιο λόγο, όμως, κι αν βρεθεί κάποιος στη έρημο, σίγουρα θα νοιώσει την μοναδικότητα της ύπαρξής του και την επαφή που έχει με την γη και τα στοιχεία της φύσης.
Ένα ημιφορτηγό μας μεταφέρει και μας άφηνει αρκετά χιλιόμετρα μέσα στην έρημο. Ο ήλιος καίει. Η βλάστηση είναι χαμηλή και γεμάτη αγκάθια. Μόνο κάποιοι ψηλοί κάκτοι προσφέρουν μια υποτυπώδη σκιά, αλλά κι αυτοί βρίσκονται εκατοντάδες μέτρα ο ένας από τον άλλο. Στις άκρες τις ερήμου, ο ουρανός πάνω από τα βουνά έχει γεμίσει σύννεφα και βρέχει.
Στην επιστροφή, η έρημος παίζει τα παιχνίδια της: το χωριό της Estacion de Catorce μοιάζει να είναι πολύ κοντά, φαίνεται καθαρά. Όμως θα χρειαστούμε δύο ώρες για να φτάσουμε εκεί.

Από το Estacion de Catorce περνούν λίγα λεωφορεία τη μέρα - και όχι το βράδυ. Για να φύγει, λοιπόν, κάποιος από εκεί πρέπει να πάρει κάποιο από αυτά ή να κάνει ωτοστόπ ή να ξεκινήσει με τα πόδια.
Έχει όμως βραδιάσει και το καλύτερο είναι να διανυκτερεύσουμε στο Hotel Altiplano, λίγα μέτρα έξω απ' το χωριό. Το πρωί θα γυρίσουμε με ωτοστόπ στο Real de Catorce.

ΡΧΙΚΗ     ΓΩ     ΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ     ΩΤΟΓΡΑΦΙΑ     >VIDEO ART     ΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ