- Στο αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων
- Φαλαινοκαρχαρίες στις Φιλιππίνες
- REAL DE CATORCE, MEXICO
  Στα μέρη των Huicholes

Στο αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων

Χιλιάδες υπήκοοί της ζουν στη Ελλάδα, ελάχιστα όμως γνωρίζουμε για τη χώρα τους, μία από τις πιο όμορφες και ιδιαίτερες της νοτιοανατολικής Ασίας.

Το αρχιπέλαγος των Φιλιππίνων είναι ένα σύμπλεγμα 7000 μικρών και μεγάλων νησιών, δεκαπέντε περίπου ώρες με το αεροπλάνο μακριά από την Ελλάδα. Νότια της Κίνας και σα συνέχεια των νησιών της Ινδονησίας, αποτελεί τα τελευταία χρόνια ιδανικό ταξιδιωτικό προορισμό τόσο για ασιάτες τουρίστες όσο και για ευρωπαίους και αμερικανούς.
Το κλίμα είναι τροπικό δημιουργώντας δύο εποχές. Η περίοδος των βροχών (wet season) ξεκινάει από τον Μάιο και τελειώνει το Σεπτέμβριο, με κορύφωση τους τυφώνες του Ιουνίου και Ιουλίου. Από τον Οκτώβρη αρχίζει η ξηρή περίοδος (dry season), η καλύτερη εποχή για ταξίδι, φτάνοντας στο τουριστικό ζενίθ την εποχή των Χριστουγέννων, του Κινέζικου Νέου Έτους καθώς και του Καθολικού Πάσχα.
Λόγω της γεωγραφικής θέσης της, η χώρα αποτέλεσε σημείο συνάντησης δύο διαφορετικών πολιτισμών. Η ασιατική ευγένεια και ο ισχνός σωματότυπος των κατοίκων της συνδυάζεται αρμονικά με τα ισπανικά ονόματά τους.
Από τα μέσα του 16ου αιώνα και για τα επόμενα 350 χρόνια η χώρα βρισκόταν υπό την ισπανική κυριαρχία. Η θέση της ήταν ιδανική για να αποτελέσει εμπορικό δρόμο μεταξύ Μεξικό και Ανατολικής Ασίας. Το 1898, κατά τον πόλεμο Ισπανίας - ΗΠΑ, η χώρα αποκτάει την ανεξαρτησία της, αλλά το 1901 την ξαναχάνει, αυτή τη φορά από τις ΗΠΑ. Στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου περνάει στα χέρια των Ιαπώνων. Οι Φιλιππίνες πετυχαίνουν τελικά την ανεξαρτησία τους στις 4 Ιουλίου 1946. Από το 1972 ξεκινάει η δικτατορία του Marcos, μέχρι που το 1986 η επανάσταση φέρνει στην εξουσία την Corazon Aquino. Όμως ούτε οι δικές της μεταρρυθμίσεις, ούτε και των επόμενων κυβερνήσεων κατάφεραν να βγάλουν τη χώρα από την άσχημη οικονομική της κατάσταση.
Επίσημη γλώσσα είναι η Tagalog. Το 20% των λέξεων προέρχονται από αγγλικές και το 15% από ισπανικές. Τα ονόματα πάρα πολλών δρόμων, πλατειών και πόλεων είναι ισπανικά και πολλές φορές νοιώθεις σα να περπατάς σε μια μεξικάνικη πόλη. Ακόμα και η αρίθμηση είναι ισπανική (uno, dos, tres, kuwatro,...). Σε μία νησιωτική χώρα με μέγεθος διπλάσιο της Ελλάδας, φυσική είναι η ύπαρξη πολλών διαλέκτων. Κάθε μεγάλο νησί έχει και τη δικιά του.
Δεύτερη επίσημη γλώσσα είναι η αγγλική. Τη μιλούν καλά, όμως, μόνο όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό. Παρόλα αυτά, μπορείς να συνεννοηθείς εύκολα με τον πιο ευδιάθετο λαό της Ασίας, αν είσαι ήρεμος κι ευγενικός. Όταν όμως αυτή η ηρεμία διαταραχθεί από φωνές, εκνευρισμό ή τσακωμό, τότε οι φιλιππινέζοι συνήθως ξεσπούν σε γέλια, αφού ασχολούνται μόνο μ' αυτόν που ορίεται, ξεχνώντας την αιτία του προβλήματος.
Η επιρροή της Δύσης είναι φανερή και στη θρησκεία. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι χριστιανοί καθολικοί και μάλιστα έντονα θρησκευόμενοι. Το μουσουλμανικό στοιχείο κυριαρχεί στα νότια της χώρας, κυρίως στο νησί Mindanao και στη θάλασσα Sulu. Η συνύπαρξη των δύο θρησκειών έχει δημιουργήσει, τόσο παλιότερα όσο και στις μέρες μας, έντονες αντιπαραθέσεις και αιματηρές τρομοκρατικές ενέργειες. Παρόλα αυτά, το κράτος προσπαθεί να ισορροπήσει την κατάσταση, δίνοντας μεγάλη σημασία στην ασφαλή μετακίνηση και διαμονή των ταξιδιωτών. Άλλωστε διαφημίσεις και φωτογραφίες της πλούσιας, τροπικής φύσης του Mindanao είναι αναρτημένες σε κάθε αεροδρόμιο και λιμάνι, προσελκύοντας τους τουρίστες.

Στο μεγαλύτερο νησί του βορείου τμήματος της χώρας, στο Luzon, βρίσκεται η πρωτεύουσα Metro Manila . Τα 12 εκατομμύρια των κατοίκων της και η φτώχεια του μεγαλύτερου ποσοστού τους ορίζουν μια πόλη βρώμικη, με τεράστιο κυκλοφοριακό πρόβλημα, πορνεία κι εγκληματικότητα.
Τα πολύχρωμα και αστραφτερά αστικά λεωφορεία, τα jeepneys , σαρώνουν την πόλη και είναι ένα δημοφιλές θέμα για φωτογράφηση . Όπως και τα τρίκυκλα, ποδήλατα ή μηχανάκια με καλάθι για επιβάτες, τα tricycles . Αυτά είναι και τα δύο δημοφιλέστερα μέσα μετακίνησης μέσα στις πόλεις και στα χωριά. Τα tricycles τα βρίσκεις παντού και η διαδρομή 2-3 χιλιομέτρων κοστίζει περίπου 10 φιλιππινέζικα pesos (0,13 €) ανά άτομο. Μπορούν να μεταφέρουν μέχρι και 4 ενήλικους επιβάτες. Τα jeepneys καλύπτουν μεγαλύτερες αποστάσεις, το εισιτήριο είναι φθηνότερο, αλλά όποιος βιάζεται καλύτερα να μην τα χρησιμοποιήσει! Φυσικά υπάρχουν και ταξί.
Στο κέντρο της πρωτεύουσας, τεράστια εμπορικά κέντρα, τα γνωστά Mall , φυτρώνουν σε διάφορα σημεία. Οι πόρτες τους είναι πύλες σε έναν κόσμο λαμπερό, που δίνει στον φτωχό φιλιππινέζο μια πλαστή αίσθηση χλιδής.
Στις συνοικίες Ermita και Malate κοντά στην παραλία, ακριβά και φθηνά ξενοδοχεία, εστιατόρια και εμπορικά καταστήματα εναλλάσσονται με μπαρ όπου πίσω από τις τζαμαρίες τους χαμογελούν προκλητικές φιλιππινέζες. Πάνω από τους θορυβώδεις δρόμους ορθώνονται πανύψηλα κτίρια μεγάλων εταιριών και χλιδάτων ξενοδοχείων.
Βέβαια η Manila και ενδιαφέροντα κτίρια έχει, όπως το Coconut Palace, και παλιά πόλη έχει, το Intramuros, και ένα υπέργειο τρένο που διασχίζει την πόλη. Ενδιαφέρουσα στάση είναι ο σταθμός Carriedo, όπου η υπαίθρια αγορά κάτω απ' τη γέφυρα, κοντά στην εκκλησία Quiapo, είναι γεμάτη με όμορφα και φθηνά αντικείμενα φιλιππινέζικης τέχνης.
Πάντως οι περισσότεροι ταξιδιώτες ζούνε μόνο για λίγες ημέρες ή και ώρες τον χαοτικό ρυθμό της πόλης, πριν συνεχίσουν για τα άλλα νησιά και την επαρχεία, όπου τα πράγματα είναι σαφώς πιο ήρεμα. Αλλιώς είναι να είσαι φτωχός στην πόλη κι αλλιώς στο χωριό.
Μόλις 60 χλμ. νότια της πρωτεύουσας βρίσκεται η λίμνη Taal με ένα νησί-ηφαίστειο στο μέσον της. Η υπέροχη θέα, η ηρεμία, η γαλήνη και ο καθαρός αέρας είναι ό,τι ακριβώς δεν μπορούμε να βρούμε στη Manila.
Όμως το πιο διάσημο μέρος στο νησί Luzon είναι τα χωράφια ρυζιού στην περιοχή του Banaue, στα βόρεια του νησιού. Αμέτρητα στρέμματα, σαν τεράστια σκαλοπάτια, σκαρφαλώνουν τους λόφους . Η καλλιέργειά τους ξεκίνησε πριν από 2000 χρόνια. Από πολλούς θεωρείται το 8ο θαύμα του κόσμου.

Επόμενος σταθμός το νησί Cebu και η ομώνυμη πρωτεύουσά του. Η Cebu City είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη των Φιλιππίνων με πληθυσμό 800.000. Έχει διεθνές αεροδρόμιο και είναι μια καλή λύση για τον ταξιδιώτη που δε θέλει να προσγειωθεί στην πολύβουη Metro Manila. Η πτήση από τη Manila διαρκεί περίπου 1 ώρα και κοστίζει 3700 pesos (62 €).
Οι αποστάσεις των νησιών κάνουν τη μετακίνηση με πλοία χρονοβόρα και μερικές φορές επικίνδυνη. Τους μήνες των βροχών οι τυφώνες έρχονται από εκεί που δεν τους περιμένεις. Έτσι το αεροπλάνο είναι η πιο σίγουρη λύση. Οι τρεις μεγαλύτερες αεροπορικές εταιρίες των Φιλιππίνων, η Cebu Pacific, η Philippine Airlines (PAL) και η Air Philippines συνδέουν τα νησιά όλης της χώρας. Οι πολύωρες καθυστερήσεις θεωρούνται φυσιολογικές και αναμενόμενες.
Η πόλη της Cebu είναι μια μικρογραφία της Manila. Κίνηση στους δρόμους και η φτώχια των πολλών να ξεχωρίζει δίπλα στον πλούτο των λίγων. Ξυπόλητα πιτσιρίκια σε ακολουθούν ζητώντας ένα peso, ενώ τα φώτα της νύχτας δηλώνουν πονηρές καταστάσεις. Το σκηνικό συμπληρώνεται από υπαίθριες αγορές όπου ψήνουν κρέατα και ψάρια, μεγάλα πολυκαταστήματα, εστιατόρια για κάθε γουστο και μπαρ για την αγαπημένη διασκέδαση του λαού, το videoke - το γνωστό μας karaoke, αλλά με αυτόματη βαθμολόγηση.
Δυόμιση ώρες με το λεωφορείο (και 1 €) ή μία ώρα με ταξί (και 17 €), νότια της Cebu City, βρίσκεται το μικρό χωριό Moalboal. Ένας ταξιτζής μου είπε ότι είναι επικίνδυνο να πάω με το λεωφορείο της γραμμής, αλλά φυσικά δεν τον πίστεψα. Τρία χιλιόμετρα από το Moalboal, στην παραλία Panagsama, υπάρχουν άφθονα καταλύματα και αρκετά καταδυτικά κέντρα. Οι σημαίες στους καταδυτικούς χάρτες είναι πολλές, με κορυφαίες τις βουτιές στο μικρό νησάκι Pescador . Με το πέρασμα των χρόνων, το νησί μοιάζει υποβρυχίως όλο και περισσότερο με ομπρέλα, λόγω της διάβρωσής του από τη διαρκή παλίρροια. Ο θαλάσσιος πληθυσμός του είναι μεγάλος και πολυποίκιλος .
Ο πλούσιος κοραλλιογενής βυθός και τα καθαρά νερά κάνουν την περιοχή του Moalboal έναν από τους πιο δημοφιλής προορισμούς δυτών στις Φιλιππίνες.
Στην παραλία είναι αρκετά τα απλά αλλά καθαρά εστιατόρια. Φρέσκα ψάρια βρίσκονται απλωμένα σε πάγκους έξω από τα μαγαζιά. Ο πελάτης μπορεί να επιλέξει ένα τονάκι, ένα lapu-lapu ή κάποιο άλλο εξωτικό ψάρι και να απολαύσει ένα πολύ καλό γεύμα με 300 pesos (5 €).
Καθώς ο ήλιος δύει πίσω από τα βουνά του νησιού Negros, ο ουρανός και η θάλασσα κοκκινίζουν και καρύδες ταξιδεύουν με την παλίρροια στο κανάλι ανάμεσα στο Cebu και το Negros.
Από το λιμάνι της Cebu City αναχωρούν, τακτικά και συχνά, πλοία για το Bohol, το νησί στα ανατολικά. Το ταξίδι διαρκεί μόνο δύο ώρες και οι υπεύθυνες ναυτιλιακές εταιρίες φαίνονται αξιόπιστες. Ο έλεγχος των επιβατών και των αποσκευών με μαγνητικές πύλες και ακτίνες είναι συνηθισμένος ακόμα και στα λιμάνια. Συχνά ακολουθεί και σύντομος σωματικός έλεγχος. Στην αίθουσα αναμονής, μια τετραμελής μπάντα, με γυαλιά ηλίου και όμοια χαβανέζικα πουκάμισα, τραγουδάει επιτυχίες των Mamas and Papas.

Το πλοίο φτάνει στο λιμάνι του Tagbilaran τη μεγαλύτερη πόλη του νησιού Bohol. Με ένα tricycle φτάνω εύκολα στον κεντρικό σταθμό των λεωφορείων. Στόχος μου το χωριό Carmen και οι πεδιάδα των Chocolate Hills.
Το ταξίδι με λεωφορείο στις Φιλιππίνες θυμίζει εκδρομή στην Ελλάδα παρέα με τη Γεωργία Βασιλειάδου και τον Ορέστη Μακρή. Ξύλινα και χρωματιστά, αγκομαχούν στους κακοτράχαλους δρόμους και σταματούν συχνά για να συμπληρώσουν, με κουβάδες, νερό στο ψυγείο. Στα πιο μικρά και απομακρυσμένα νησιά οι μετακινήσεις είναι πιο δύσκολες. Τα λεωφορεία είναι πιο παλιά, τα δρομολόγια σπανιότερα και η κατάσταση των δρόμων, κυρίως την περίοδο των βροχών, άσχημη. Οι αναχωρήσεις καθυστερούν ή ματαιώνονται λόγω της λάσπης και των νερών που συσσωρεύονται στους χωμάτινους δρόμους.
Ευτυχώς οι Σοκολατόλοφοι είναι ένα αρκετά επισκέψιμο μέρος και ο δρόμος είναι καλός. Δύο ώρες μετά την αναχώρησή του το λεωφορείο κάνει στάση στo χωριό Carmen, όπου λίγο πιο δίπλα, κάτω από ένα κιόσκι, είναι αραχτοί αρκετοί πιτσιρικάδες με τα μηχανάκια τους . Με 200 pesos σε ανεβάζουν στο μοναδικό ξενοδοχείο στην κορυφή ενός λόφου, με την υπόσχεση ότι αύριο θα σε κάνουν βόλτα με το μηχανάκι ανάμεσα στους Σοκολατόλοφους. Τα 200 pesos θα τους τα δώσεις την επόμενη μέρα, μετά τη βόλτα.
Η θέα από την κορυφή είναι εντυπωσιακή. 1268 λόφοι απλώνονται μέχρι εκεί που βλέπει το μάτι. Λόγω του ότι βρισκόμαστε στην εποχή των βροχών, είναι καλυμμένοι από χαμηλή βλάστηση . Την ξηρή περίοδο, όμως, το πράσινο χάνεται και οι λόφοι αποκτούν το χρώμα της σοκολάτας. Πολλές είναι οι θεωρίες για την προέλευσή τους, με επικρατέστερη αυτή που λέει ότι προέρχονται από κοραλλιογενή ύφαλο, που η διάβρωση του εδάφους, στο πέρασμα εκατομμυρίων χρόνων, έδωσε αυτό το σχήμα.
Στους πρόποδες των λόφων υπάρχουν ξύλινα αγροτόσπιτα . Η καλλιέργεια του ρυζιού με τη βοήθεια νεροβουβάλων δίνει στις οικογένειες τα προς το ζην. Κάποιοι από τους νεότερους δουλεύουν στο ξενοδοχείο, στα μαγαζιά με τα σουβενίρ ή εξυπηρετούν τουρίστες με τα μηχανάκια τους.
Σ' αυτά τα μέρη ζει και ένα σπάνιο και μικροσκοπικό πρωτεύον θηλαστικό. Ο tarsier των Φιλιππίνων με τα τεράστια μάτια, τα 15 εκατοστά ύψος και με ένα κεφάλι που περιστρέφεται 180Ο, μοιάζει περισσότερο με παιδικό λούτρινο παιχνίδι.
Στα νοτιοδυτικά του Bohol βρίσκεται το μικρότερο νησί Panglao. Τα δύο νησιά τα συνδέει μια γέφυρα και η επικοινωνία τους γίνεται εύκολα με jeepney ή τρίκυκλο. Η πιο διάσημη παραλία του Panglao είναι η Alona beach, γεμάτη με φθηνά και ακριβά καταλύματα και καταδυτικά κέντρα. Οι πάγκοι με τα πολύχρωμα ψάρια και τα εστιατόρια πάνω στην άμμο δεν λείπουν. Η εξυπηρέτηση είναι άψογη και τα ηλιοβασιλέματα μαγευτικά.
Ένα ακόμα μικρότερο νησί, το Balicasag, 4 μίλια νοτιοδυτικά του Panglao, προσφέρει έναν πλούσιο σε ζωή βυθό, για τους λάτρεις των καταδύσεων , αλλά και ώρες γαλήνης κάτω από τους φοίνικες στην λευκή άμμο.

Επιστροφή στη Cebu και αναχώρηση αεροπορικώς για το Puerto Princesa. Η απόφαση να περάσω μερικές μέρες στο νησί Palawan ήταν σίγουρα η καλύτερη που πήρα στο ταξίδι μου στις Φιλιππίνες. Το νησί είναι το δυτικότερο και πιο απομακρυσμένο νησί του αρχιπελάγους. Με πλούσια και παρθένα φύση ξεχωρίζει ανάμεσα στους ταξιδιωτικούς προορισμούς της νοτιοανατολικής Ασίας. Το νησί είναι αραιοκατοικημένο και το οδικό δίκτυο κακό. Ένα μικρό μόνο ποσοστό των δρόμων έχει άσφαλτο, πράγμα που δυσκολεύει τις μετακινήσεις, κυρίως την εποχή των βροχών. Οι κάτοικοί φροντίζουν ώστε το νησί να παραμένει όμορφο και καθαρό, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους φιλιππινέζους που δε φημίζονται για την οικολογική τους συνείδηση.
Η πρωτεύουσα του Palawan, το Puerto Princesa, είναι ένα λιμάνι με 180.000 κατοίκόυς. Κατά μήκος της ακτής εκατοντάδες μικρά ξύλινα σπίτια δημιουργούν συνοικίες κτισμένες πάνω στη θάλασσα, για τους φτωχότερους κατοίκους της πόλης. Μεγάλοι δρόμοι συνδέουν το λιμάνι με το αεροδρόμιο και τον σταθμό των λεωφορείων. Στην κεντρική αγορά υπάρχει κάθε λογής κατάστημα και ο ταξιδιώτης μπορεί να προμηθευτεί οτιδήποτε χρειαστεί κατά την παραμονή του στο νησί. Αρκετά είναι και τα μαγαζιά με αντικείμενα φιλιππινέζικης τέχνης, όπως τα παραδοσιακά καλάθια. Οι διαστάσεις τους ποικίλουν από 1 μέτρο μέχρι μερικά εκατοστά και η τιμή τους είναι αντιστρόφως ανάλογη με το μέγεθός τους.
Η πόλη, εκτός από μέρος για ψώνια, είναι και το πιο κατάλληλο για την τακτοποίηση αεροπορικών ή ακτοπλοϊκών εισιτηρίων και την ανάληψη μετρητών. Στα υπόλοιπα χωριά του νησιού είναι δύσκολο ή δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα.
Στο Puerto Princesa υπάρχουν αρκετές πανσιόν και ξενοδοχεία, αλλά το Banwa pension είναι το καλύτερο οικονομικό κατάλυμα που βρήκα σε όλο το ταξίδι.
Από το λιμάνι αναχωρούν κάθε πρωί βάρκες με μηχανή για μια βόλτα, μέχρι το απόγευμα, στα παρθένα νησάκια στον κόλπο Honda Bay. Τα μεγαλύτερα από αυτά περπατιούνται περιμετρικά σε λιγότερο από μια ώρα. Στις τροπικές παραλίες τους κάτω από τους φοίνικες, ίσως υπάρχει κάποιο ξύλινο κιόσκι για ένα αναψυκτικό ή ένα σακουλάκι φιλιππινέζικα γαριδάκια. Σίγουρα όμως όποιος βουτήξει με μάσκα στη θάλασσα θα αντικρίσει αμέσως πολύχρωμα παπαγαλόψαρα και clown fish (τα γνωστά Νέμο) να πλησιάζουν γεμάτα περιέργεια και μερικά από αυτά να κάνουν αστείες επιθέσεις. Κάθε ξενοδοχείο και κάθε πανσιόν γνωρίζει και έναν τουριστικό πράκτορα που μπορεί να οργανώσει μια τέτοια εκδρομή. Το κόστος είναι γύρω στα 500 pesos/άτομο. Και επειδή στις Φιλιππίνες τα φρούτα είναι άφθονα, καλό είναι σε τέτοιες εξορμήσεις ο σάκος να περιλαμβάνει αρκετά από αυτά.
Πιο ανοικτά στο πέλαγος διοργανώνονται εκδρομές για την παρακολούθηση δελφινιών. Τα νερά είναι πολύ πλούσια σε πλαγκτόν και είναι ιδανικό «εστιατόριο» για τα συμπαθεί θηλαστικά, αλλά και για τα κοπάδια των τόνων. Στο ίδιο πέλαγος συχνάζει και το μεγαλύτερο ψάρι των ωκεανών. Ο επιβλητικός, αλλά άκακος φαλαινοκαρχαρίας. Το μήκος του ξεπερνάει τα δέκα μέτρα. Τρέφεται με ζωοπλαγκτόν, μικρές γαρίδες και κριλ, και η συμπεριφορά του προς τους ανθρώπους είναι από φιλική έως αδιάφορη.
Από τον Ιούλιο του 2007, όταν κανόνισα με τον Toto, έναν τουριστικό πράκτορα, να βουτήξω με το ψάρι αυτό και χάρη στις υπέροχες φωτογραφίες του Duncan, ενός επαγγελματία φωτογράφου που ήρθε μαζί μας και οι οποίες  δημοσιεύτηκαν στον φιλιππινέζικο τύπο, έχουν ξεκινήσει συστηματικές προσπάθειες τόσο για την τουριστική αξιοποίηση της παρουσίας των φαλαινοκαρχαριών όσο και για την προστασία τους.
Κάθε βουτιά από την βάρκα στα βαθιά μπλε νερά του πελάγους είναι και μια είσοδος σε έναν ονειρικό εξωγήινο κόσμο. Οι δεκάδες μικρές μέδουσες που λαμπιρίζουν, οι ακτίνες του ήλιου που χάνονται στην άβυσσο, αλλά κυρίως η κοντινή  παρουσία των φαλαινοκαρχαριών, συνθέτουν μια εμπειρία που μένει αξέχαστη για μια ζωή.
Ένα άλλο σημαντικό αξιοθέατο κοντά στο  Puerto Princesa είναι το Subterranean River. Στην περιοχή του Sabang, δύο ώρες με το λεωφορείο από την πρωτεύουσα του Palawan,  ένα ποτάμι που κυλάει μέσα στο βουνό βρίσκει διέξοδο στη θάλασσα μέσα από ένα σπήλαιο. Την είσοδο του σπηλαίου την περνούν καθημερινά δεκάδες βάρκες με τουρίστες,  για μια βόλτα 2 χλμ προς τα έγκατα της γης. Το πλωτό σπήλαιο έχει εξερευνηθεί από σπηλαιολόγους σε βάθος 8 χιλιομέτρων. Αν θέλετε να απολαύσετε την βόλτα πρέπει να πείτε στον ξεναγό που βρίσκεται στην βάρκα να σταματήσει για λίγο να περιγράφει τι του θυμίζει ο κάθε σταλακτίτης και ο κάθε σταλαγμίτης. Αποφύγετε επίσης να κοιτάτε ψηλά με το ανοικτό το στόμα γιατί τα τοιχώματα είναι γεμάτα νυχτερίδες
Έξω από το σπήλαιο μαϊμούδες  εξοικειωμένες με τους ανθρώπους  κοιτάνε ανιχνευτικά. Για όσους δεν θέλουν να επιστρέψουν αυθημερόν στο Puerto Princesa, το Sabang διαθέτει μερικά αξιοπρεπή δωμάτια για διανυκτέρευση.

Από τον κεντρικό σταθμό του Puerto Princesa αναχωρούν καθημερινά 2-3 λεωφορεία, πρωινές μόνο ώρες, για το El Nido, ένα μικρό ψαροχώρι στα βόρεια του νησιού. Καλό είναι να βρίσκεστε στο σταθμό αρκετή ώρα πριν την αναχώρηση, ώστε να πιάσετε θέση δίπλα σε παράθυρο. Όχι πως έτσι θα γλυτώσετε το στρίμωγμα και τις κούτες με τα κοτόπουλα στα πόδια σας. Δεν θα χρειαστεί όμως να καθίσετε πάνω στα σακιά με ρύζι και γουρονοτροφή που φορτώθηκαν στο διάδρομο, ούτε και στην οροφή του λεωφορείου.
Μετά από 9 ώρες, όλες σχεδόν χωματόδρομος, μέσα από μικρά χωριά, χωράφια ρυζιού αλλά και την άγρια φύση του Palawan , η διαδρομή τελειώνει στο El Nido. Το χωριό είναι και το μοναδικό λιμάνι στο αρχιπέλαγο Bacuit. Μια θάλασσα γεμάτη από δεκάδες μικρά και μεγαλύτερα ακατοίκητα νησιά με κρυφές και φανερές λευκές παραλίες και πλούσιο κοραλλιογενή βυθό. Στο μυαλό μου έρχονται σκηνές από το «Ο άνθρωπος με το χρυσό πιστόλι» του James Bond. Οι αποστάσεις των νησιών είναι μικρές και μηχανοκίνητες, ξύλινες, φιλιππινέζικες βάρκες είναι διαθέσιμες κάθε πρωί στην παραλία του El Nido. Μια περιήγηση σε μερικά από τα νησάκια του αρχιπελάγους κοστίζει 500-700 pesos/άτομο, συμπεριλαμβανομένου και γεύματος που θα ετοιμάσουν ο καπετάνιος και ο βοηθός του στην παραλία κάποιου από τα νησιά. Οι βάρκες αναχωρούν από τις 8:00 έως 10:00 και επιστρέφουν στις 16:00 με 17:00.
Το Matinlocisland με την κρυφή παραλία, της οποίας μόνο κατά την άμπωτη διακρίνεται η είσοδος, το Minilocisland με μια μεγάλη και μια μικρή λίμνη στο εσωτερικό του, οι παρθένες παραλίες των νησιών Dilumacad , Simisu και Tapiutan και τα γεμάτα νέμο νερά της παραλίας SevenCommandos , είναι μόνο κάποια από τα σημεία που κάνουν στάση οι βάρκες.
Το μικρό El Nido προσφέρει στον ταξιδιώτη λίγα αλλά καθαρά δωμάτια, όμορφα εστιατόρια στην άμμο με θαλασσινά, internet cafe, λίγα μπαρ για ήσυχα βράδια, αρκετά καταστήματα με σουβενίρ, καταδυτικά κέντρα και βόλτες στην παραλία για φωτογράφηση των βράχων, στους οποίους η διάβρωση του νερού έχει δώσει εντυπωσιακά σχήματα . Οι ψαράδες βγάζουν αστακούς και τους πουλάνε για 400 pesos (7 €). Στα εστιατόρια η τιμή διπλασιάζεται.

Για τελευταίο σταθμό του ταξιδιού επέλεξα το Busuanga, ένα νησί στο γκρούπ των νησιών Calamian, βόρεια του Palawan. Η κυριότερη πόλη του, το Coron , αποτελεί στάση για πολλούς δύτες που επισκέπτονται τις Φιλιππίνες. Αν και το El Nido φαίνεται στον χάρτη κοντά στο Coron, η θαλάσσια επικοινωνία τους είναι δύσκολη. Ο πιο σίγουρος τρόπος είναι η επιστροφή στο Puerto Princesa και η επιβίβαση στο πλοίο που αναχωρεί για το Coron.
Το δωδεκάωρο ταξίδι είναι άνετο, αφού όλο το κατάστρωμα της οικονομικής θέσης είναι γεμάτο με κουκέτες. Την ώρα που ο ήλιος δύει, οι τηλεοράσεις και η μουσική στο πλοίο σταματούν και χριστιανικές ψαλμωδίες ακούγονται επί ένα τέταρτο από τα μεγάφωνα. Όταν αργότερα φτάνουμε στον προορισμό μας σε όλο το πλοίο ακούγεται η προσευχή-ευχαριστία που διαβάζει μία αξιωματικός του πληρώματος.
Το Coron είναι μια μικρή πόλη, της οποίας ένα μεγάλο κομμάτι είναι κτισμένο πάνω στη θάλασσα . Κάτω από τα ξύλινα πατώματα των σπιτιών η στάθμη του νερού ανεβαίνει ή κατεβαίνει ανάλογα με την παλίρροια. Η κεντρική αγορά είναι γεμάτη με φρούτα, λαχανικά, ψάρια, καβούρια και γαρίδες. Ούτε κι από εδώ λείπουν τα μπαρ με videoke.
Όταν το 1944 η αεροπορία των ΗΠΑ βομβάρδιζε τον ιαπωνικό στόλο που ήταν αγκυροβολημένος ανοικτά του Coron, κανένας δε φανταζόταν ότι το μέρος θα εξελισσόταν σε έναν από τους σημαντικότερους προορισμούς στον κόσμο για τους λάτρεις της κατάδυσης σε ναυάγια. Το αεροπλανοφόρο Akitsushima , το τάνκερ TaeiMaru και τα φορτηγά πλοίαKogyo Maru και Olympia Maru είναι μερικά από τα κουφάρια που κείτονται σε βάθη από 20 έως 40 μέτρα. Η κάθε κατάδυση κοστίζει 20 € και η εμπειρία είναι προαπαιτούμενη.
Από το λιμάνι του Coron φεύγουν καθημερινά βάρκες για τα γύρω νησάκια, για μπάνιο ή snorkeling στα ζεστά νερά τους. Οι λίμνες Barracuda και Kayangan στο Coron island είναι από τα πιο γοητευτικά σημεία στα νησιά του συμπλέγματος Calamian.
Στο Busuanga υπάρχει μικρό αεροδρόμιο και η σύνδεση με τη Manila γίνεται με μικρά ελικοφόρα.

Κάθε μεγάλο νησί του αρχιπελάγους των Φιλιππίνων είναι και ένας διαφορετικός κόσμος. Κάθε μικρότερο και ένας τροπικός παράδεισος. Στη χώρα όπου πίσω από τη φτώχια του λαού ξεπροβάλει η ευγένεια και το χαμόγελο, εκεί που ο θρησκευτικός φανατισμός συναντάει την ασιατική ηρεμία και πάνω από τις πλούσιες, τροπικές θάλασσες ξεσπούν καταστροφικοί τυφώνες, στη χώρα αυτή ο χρόνος κυλάει με philippino style.

ΡΧΙΚΗ     ΓΩ     ΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ     ΩΤΟΓΡΑΦΙΑ     >VIDEO ART     ΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ